tylko bez komentarzy

bo to tak jest.
jak duży nie wie co powiedzieć.
powinni taki syndrom wprowadzić, coś jak DDA. bo człowiek nie wie co z nim jest.
chciałoby się powiedzieć emo sremo, dupa w troki, ale nie, tak nie będzie. i zawsze pytanie dlaczego.
i nigdy odpowiedzi.
ale można się nie przejmować. codziennie wychodzić z domu jak gdyby nigdy nic, rozmawiać i nawet sobie kawały opowiadać. i śmiać się, poklepywać po plecach, pić piwo. żeby nikt nie zauważył
ale oni widzą, coś widzą, nie wiedzą ale widzą.
codziennie nie myśleć o tym co jest. zająć się nauką, tak kazali. siedzieć cicho w pokoju, czytać, słuchać, czytać słuchać czytać słuchać czytać słuchać czytać słuchać.
słuchać, robić, być cicho.
może kiedyś coś zrozumieć będzie dane. a teraz tylko zasłoń się.

trzeba mieć refleks.

a noże są ostre. nawet jeśli tylko je zmywasz nasączoną w płynie do mycia naczyń o zapachu grapefruita mokrą ściereczką, pamiętaj, nie jesteś sam. bo ktoś stoi za plecami, gotowy. nie przewidzisz czy to dziś, czy może jutro, lepiej nie pytaj.

trzeba mieć refleks.
złapać, unik, uciekaj.
a i tak zawsze potem kajaj się, mea culpa, mea maxima culpa.

mea culpa, mea dupa, sranie w banie.

i tylko ty sam.

a potem uśmiechnij się przywitaj grzecznie.
bo taka zdolna, moja duma, taka ładna, taka moja taka kochana rozpieszczana, wie pani?
a ty nie mów nic niepytany, nie rozpowiadaj, nasze sprawy, twoja wina, wstydź się wstydź, ja płaczę.
i to nic nie znaczy. kto płacze? nie płacz, nie masz powodu, ta rana przecież się zagoi, nikt nie zobaczy blizny, to tylko ciało. skóra rośnie, odrośnie, zrośnie na sośnie.

nie chciałam.

nie wolno głośno płakać.
a potem że się dziwi.

taka śmiesznie wykrzywiona twarz. i zawsze te same słowa.
czy sama jeszcze w nie wierzy?
ona, którą powinnam pisać z wielkiej litery, ale nie piszę w ogóle, nie, nie warto.

run run run run and hide, run and hide.

chcę do domu. domu domu domu domu domu domu domu domu domu domu domu domu domu domu domu domu nie mam domu.